Recent!

HeART-project, de synergie van Cardiologie en Kunst

Rachel ter Bekke (cardioloog) en Claudia Volders (kunstenaar) werken sinds een aantal jaren samen in wetenschappelijke, cardiologische en artistieke processen. Zij doen dit om elkaar te inspireren, te helpen, out-of-the-box te denken en om ‘taal’ in een breder daglicht te zetten ten behoeve van het bereiken van een grotere doelgroep.

In voorjaar 2018 zal Rachel ter Bekke haar promotie afronden. In haar proefschrift is een hoofdstuk gewijd aan de meerwaarde die zij ondervond in haar onderzoeksproces door kunst te integreren in haar wetenschappelijk proces. Inmiddels hebben veel samenwerkingen tussen ter Bekke en Volders plaats gevonden met als resultaat: een bredere kijk op wetenschap, een persoonlijke beleving van het onderwerp, schilderijen, schetsen, foto’s, toegepaste performances en exposities.

In de toekomst zal het resultaat van hun samenwerking als basis gelden om op de Universiteit Maastricht meer studenten en promovendi te inspireren met dit concept.

In het voorjaar van 2018 is er op de poli Cardiologie MUMC de expositie te zien waarbij de synergie van Cardiologie en Kunst getoond en beleefd wordt.

 

Verdieping!

Kunst kent veel wegen en betekenissen. Daarom past kunst ook bij de dagelijkse realiteit en verdieping. Wanneer jargon en wetenschappelijke onderzoeken alleen nog maar leesbaar zijn voor de kleine deskundige betrokkenen, zal iedere wetenschapper op den duur zijn connectie met de buitenwereld als los zand tussen zijn vingers voelen wegglijden.

Wetenschap is als een boek, als een film, als muziek…. Je hebt een voorwoord, je hebt het verhaal en je hebt een nawoord.

De wetenschapper begint bij het voorwoord waarbij hij zijn innovatieve theses bedenkt, zoals geen ander dit al gedaan heeft en omschrijft zijn idee, zijn waarom, zijn te belopen weg.

Vervolgens komt er een lang verhaal van onderzoeken, controle-groepen en conclusies trekken. Dit doet hij samen met collega’s, zij begrijpen elkaars taal. Deze lange weg is specialistisch, is duur, is zijn vak.

Toch is het nawoord cruciaal om het zaad te planten in de ‘buitenwereld’. Te laten groeien in de maatschappij, te laten integreren bij ‘de gewone patiënt’. Zonder een nawoord komt ‘het’ niet aan, heb je gewerkt voor het luchtledige. Het is daarom meer dan belangrijk om als wetenschapper ook de verbinder naar de maatschappij te blijven zijn.

Om de verbinder te zijn, kunnen sprekende en artistieke beelden helpen om wetenschappelijke taal begrijpelijker te maken, om aansluiting te vinden naar de mensen om ons heen.